Leudalbosloop zondag 23 augustus 2009
Papier is geduldig en een uitgedacht plan kan door omstandigheden heel anders uitpakken dan verwacht en dat was ook bij mij in de afgelopen weken het geval. In plaats van meedoen bij stratenloop Bocholt kwam het onverwachte en van ver komende bezoek welk wij kregen ons niet slecht uit. Want nog steeds had ik zenuw / pijn klachten vanuit de rug naar knieën en voeten en Alice ziet meedoen aan zulke wedstrijden ook niet als een uitje. Vandaar dat het 2 weken werden met heel veel fietsen van LF13 route waarna er gewandeld werd over het Grenslandpad richting Sluis waarbij we nu tot onder Bergen op Zoom zijn gekomen. Daarnaast werden er op dagen dat het voor wandelen te warm was flinke fietstochten via het bekende knooppunten netwerk in Belgisch Limburg gemaakt en ook dat was volop genieten.
Daarom wilde ik dit weekend weer eens graag meedoen aan een loopje waarbij de keuze mede door eerder genoemde activiteiten waarbij wij ook vandaag nog in België wilden fietsen op de Leudalbosloop van Heythuysen viel. Dat gretig zijn om weer door de bossen te mogen hollen met bekenden (samen lopen met Wiel Ramaekers) resulteerde erin dat die eerste km met 4.40 min. veels te hard ging. En als die eerste km snel gaat weet ik het tempo wel wat terug te schroeven, maar niet meer naar de beoogde 5’ minuut per km. doch precies er tussen in 4.50 de km. Zo werd op de eerste doorkomst 13.59 geklokt terwijl de 2e en 3e ronde in exact 14.00 gingen om zo te finishen in 41.59 minuut. Dat ik dit tempo zo mooi strak wist te houden verbaasde mijzelf, want al vanaf het 1500 meter punt was ik op in mijn uppie hollen aangewezen. Maar het grote voordeel was dat er steeds richtpunten in de vorm van runners voor mij uit renden welke in de eerste aanloop naar de heuvelrij hard waren vertrokken. Doch voor die kwikstart moesten diverse, gaan de weg de loop hun tol betalen en zo kwam mijn jarenlange hardloop ervaring weer goed van pas. Want elke loper welke in die groep er onder een steeds feller stralend zonnetje van af fladderde was een prooi waarop gejaagd kon worden. Dat bleef zo tot halverwege de 3e ronde en ik na de meer als haakse bocht niemand meer voor mij zag rennen. Nee het gevaar zat nu achter mij in de vorm van Herman van Melick welke op een zestigtal meters volgde. Betekende gewoon tempo strak houden en op het laatste stuk richting finish nog iets meer geven om onder de 42 minuten te blijven wat zonder echt te sprinten met 41.59 net lukte. 25 seconden na mij kwam Herman binnen die me gelijk feliciteerde met het bijzonder strak gelopen tempo, want hij kon wat hij ook probeerde het gaatje op mij niet kleiner krijgen. Zelf was ik met deze tijd ook heel erg blij, want ik zou al getekend hebben voor 43.30 en dit was toch anderhalve minuut sneller. Na wat napraten met Rene Philips, gaan uitlopen met Cock van Wegen om daarna huiswaarts te keren om na de middag samen met Alice nog een heuvelachtige fietstocht te maken. door het zien van alweer een ijsvogel en op korte afstand een ree was het alweer een bijzonder geslaagde sportieve dag.