Toch naar st Joost zaterdag 4 juli ’09
Na in een week 2x naar de fysio te zijn geweest om wervels en heup weer enigszins in gelid te krijgen ging het zaterdagmorgen bij het training geven op de 1ste km na best goed. Kon na 2e loopstuk met Franca en daarna de oefeningen in het schaapsweike zelfs weer lekker meedraven bij 5 van mijn iets snellere Running Angels. Na die blokloop van 5 hoedjes rennen 1 rust en dat is vijf maal ong. 500m. durfde ik het ook aan om met hun slingerend terug te lopen tot op de Parkeerplaats. Dat slingeren over paadjes is om de andere groep tijdens de lange duurloop (ong. 2 km) nog diverse keren voor ons uit te zien draven. Af en toe halen wij die groep weer in om dan een stukje samen te hollen. En degenen welke het op dat moment even moeilijk hebben kunnen dus op diverse plekken weer bij hun of even later weer in het vorige groepje aansluiten. Maar ik kon tempo ook na wat afvallers bijhouden en stelde zelfs voor om over het golvende gedeelte terug te rennen. Ook hier geen steken en dus was het toch mogelijk om s’middags nog in st Joost te gaan hollen. Want de loop in Herten en de ½ van Eicherscheid waren geen opties omdat Herten een wedstrijd is en Eicherscheid in de Eifel te zwaar. Bovendien heeft st Joas het voordeel dat je na elk rondje van 2,5 km kunt stoppen en je tijd gewoon op een lijst komt te staan. Doch voor ik mij definitief ging inschrijven toch even 2 rondjes rond het voetbalveld rennen, om te zien of het wel echt verantwoord was om deel te nemen. Alles ging goed totdat ik na het inschrijven naar veld 2 wat enkele meters lager ligt ging en hier aan zijkant van de knie toch een steek voelde. Vandaar maar ook vanwege tropische temperatuur rustig vertrokken en vlak na de start wat foto’s gemaakt. 
Vooral op eerste golvend bospad met zijn wortels was het voorzichtig lopen en zeker in de laatste afdaling terwijl het tempo toch zodanig was dat er nog net gepraat kon worden met Koos van Pol. Maar die stopte wegens verplichtingen helaas al na een ronde en dat betekende alleen verder, met de mogelijkheid onderweg weer wat foto’s te kunnen maken, o.a. van de signaleur op fietspad en bij de afdaling door een signaleur.
En op die foto is duidelijk te zien dat ik in die afdaling weer een behoorlijke pijnscheut moest verwerken.
Op de grindweg (Pieterpad) zag ik voor mij iemand wandelen en dan weer rennen, het in ieder geval moeilijk had en na het maken van foto van Mariabeeldje in een holte van een berk had ik die jongeman snel bijgehaald. Heb hem toen ook maar op sleeptouw genomen en wat over hardlopen verteld totdat hij van mij aan de sprint moest beginnen omdat hij nu stopte. Mij verging het nu zo goed dat besloten 
werd om er na (foto uitleg pauze) nog één rondje aan vast te plakken en daar was ik achteraf gezien ook wat tijd betreft heel tevreden over. Pijnloos kunnen rennen en zo snel dat de geïnstrueerde fotograag mij nog net op het randje wist vast te plakken. Na te zijn gefinisht terug naar doorkomst en daar voor een betere foto nog tweemaal de bocht gemaakt. Hierna douchen en uiteraard napraten in de kantine en gemaakte foto’s bekijken, waarbij van de organisatie niemand echt wist waar de foto van het Mariabeeldje was gemaakt. Thuis gekomen bleken de foto’s van gelopen bocht richting finish, zelfs niet als ik hem nog 2x opnieuw loop niet scherp genoeg om te gebruiken voor de site. Hieronder toch het mooie plaatje van Maria beeldje in de berk.
