Leudalloop zondag 26 juli 2009
Heythuysen-Swartbrook – dit weekend stonden er maar heel weinig loopjes op de wedstrijd of trimloop kalender en met weinig tot geen keuze werd enigszins noodgedwongen koers gezet naar Heytse om hier mee te doen aan de Leudalloop. Onder normale omstandigheden loop ik hier best graag gezien het aantal van bijna 200 keer deelname. Heb dan ook niet als veel andere runners moeite met de kamelenbulten en het kanker gezwel / bultje die na 500 meter breed bospad bedwongen moeten worden. Doch nu er een zenuw bekneld is geraakt met pijnuitstraling naar de knieën en dikke teen wel!!! Toch pas ik ervoor om als wij linksaf via het single pad de bulten op worden gestuurd, net als diverse anderen rechtdoor te rennen. Want rechtdoor gaan betekend dat je een heel stuk van het parcours afsnijdt en het voordeel hebt van minder uitputting omdat dit stuk vlak is, zelfs iets omlaag loopt. Doch dat omlaag gaan heb je gelukkig ook als je over de 2 bulten met de gevaarlijke afdalingen en het kleine maar o zo vervelend liggend kleine bultje heen bent gekomen. Bovenstaande foto bewijst dat het gevaarlijke afdalingen zijn, want Jan Mestrom (waar ik op dat moment mee inloop) rent ook zeer voorzichtig omlaag om maar niet te vallen over de vele blootliggende wortels.
Na het licht vals plat omlaag krijg je een stukje van 100 meter zand en loop je tot 1 km punt even vol in de zon. Daarna gaat het (80 m. voor de Leudalbeek) linksaf de mooie bossen in. Doch gelijk moet je al om een van de vijf modder plekken heen rennen en dat is zowat bij 8 van de 12 lopen per jaar het geval. Betekend dat indien je in een groepje loopt even achter elkaar aan moet hollen. Omdat de laatste en grootste modderplek net voor het weiland met uitkijk naar st Elisabeth ligt en daarna nog de scherpe knik omhoog naar links volgt is het in elkaar schuiven van de groep pas daarna mogelijk. Dat is op een breed golvend pad waarbij je halverwege ook nog een waterplas met daarin bloeiende waterlelies passeert. Even na het 2 km punt gaat het nu rechtsaf en tevens het dubbelstuk van zand en zon, maar ook het vals plat omhoog draven zelfs ruim tot voorbij het pad waar je van de bulten afkomt. Eigenlijk tot het punt waar je linksaf moet. Dat is de laatste onverharde weg richting finish waarbij je langs de bosrand oploopt. De finish zie je echter pas nadat je een S bocht hebt gemaakt, maar dan moet je nog bijna 100 meter sprinten voor je binnen komt of zoals op de foto te zien is waar ik rechtsaf ga om er nog enkele omlopen aan vast te plakken.
Tijden waren vandaag dan ook niet belangrijk, de ingeschreven afstand zonder verder blessureleed zien te overbruggen wel. Toch kwam ik na een aardige start (bij de eerste 25) vrij snel in mijn ritme waardoor ik als koploper van een groepje ook als eerste aan de bulten mocht beginnen. Dat was ook mijn bedoeling omdat ik noodgedwongen op de voorvoeten omlaag moest en zo bovendien beter zicht had op de wortels. Toch was het na deze bulten dat de rug opspeelde en er mij in de volgende km wat deelnemers voorbij gingen waarbij ik normaal gesproken mee oploop. O.a. Ton van Grimbergen, Frits Cloudt, een onbekende dame en nog voor het 2 km punt moest ik ook Jan van Grimbergen laten weten een tandje terug te moeten. Nadat die in rap tempo een 80 meter voorsprong had genomen herstelde mijn lichaam ook. Heel langzaam liep ik weer in op die dame om ze daarna op sleeptouw te nemen tot wij bij Frits Cloudt aansluiting hadden gevonden. Eerste ronde ging in 14.17 (niks bijzonder) maar toch sneller dan 5 min / km. Daarna bleven we netjes bij elkaar en raapten nog een jongeman op die zich bij ons aansloot om zo de 2e omloop te voltooien in 14.08 min. Na die doorkomst moest ik gezien iets hogere snelheid als de anderen alleen verder, of als kopman een iets lager tempo draaien. Gezien mijn doel van heelhuids finishen werd er voor het laatste gekozen om ons kwartet bij elkaar te houden waarbij Frits en ik onderweg wat konden kletsen. Maar halverwege het vals plat omhoog gaf ik aan te gaan finishen en ging het tempo omhoog zodat er met 42.49 de klok werd gepasseerd. Een paar tellen later kwam ook de jongeman / vakantiegast over de eindstreep en hebben we nog even wat nagepraat. Daarna nog even wat uitlopen tot aan de heuvelrij en weer terug om met aanmoedigen van Frits, jongedame en wat napraten met bekenden meer als tevreden over het verloop van deze leudalloop huiswaarts te keren. S’middags maken Alice en ik nog een fietstocht van dik 40 kilometer onderbroken door een wandeling met mijn moeder welke in huize “Beek en Bos” is ondergebracht en daarmee zit er weer een lange sportief doorgebrachte dag op. Huub.