350ste Volksloop
Volgens planning stonden er dit weekend drie loopjes op het programma, Pepijnloop Echt, ½ mar. natuurloop Zutendaal en Megaloop Landgraaf. Doch de klem zittende zenuw zorgde ervoor dat geen van de drie met een bezoekje vereerd kon worden. Het alternatief wat overbleef was om op zondagmorgen mee te gaan doen aan de 350ste Ijzeren Man Volksloop te Weert en er dan een rustig trainingsloopje van maken. Zelfs over daar meedoen was zaterdagavond nog twijfel door pijn / uitstraling in het linkerbeen. Maar gezien ik aan de allereerste volksloop heb meegedaan, er tot vandaag totaal 220 heb opzitten is het dus weer een aardigheid om ook bij de 350ste te zijn. Bovendien heb ik Alice ook zover kunnen krijgen dat zij na 172 deelname’s weer eens meedoet. Gelukkig werken de weersomstandigheden wel mee, anders had ik mij na een slechte nachtrust alsnog bedacht. Eenmaal op weg naar Dennenoord stond vast dat ik drie rondjes zou rennen en Alice twee ofwel zij de 7 km. Na inschrijven gingen wij samen inlopen, wat plaatjes schieten en toen was er niets te merken van opspelende zenuwpijn.
Doch gelijk na onze start waarbij het toch iets harder ging dan bij het inlopen voelde ik dat het been niet wilde wat ervan verlangd werd. Het voelde aan als zwabberen en bij elke stap was er pijn in de linkerheup en knie. Vandaar dat het mij ook niet kon schelen er mij runners voorbij renden die normaal achter mij zitten, belangrijkste was om een ritme zien te vinden wat ik tot einde vol zou kunnen houden. Naast Herman van Melick lopende en samen praten was dat ook zo en zijn voorstel om de 2e en 3e ronde wat sneller af te leggen klonk ook goed. Maar Herman begon richting dierentuin / hertenkamp harder te lopen en dus liet ik hem gaan.
Maar goed ook want op het slingerpad met zijn wortels had ik het door achteropkomend, voorbijgaande lopers best moeilijk. Pas op het pad langs de Ijzeren Man begon het beter te lopen en dat was te merken aan hetzelfde tempo lopen dan wat vrouwen die mij voordien voorbij waren gegaan. Kreeg te horen dat de tussentijd royaal boven de 17 minuten was maar dat interesseerde niet, wat ook verklaarde waarom er geen km tijden werden geklokt. Na doorkomst gaan mij Frida Hendrix en Anneke v.d. Vorst nog voorbij welke laatste klaagt over zware bovenbenen. Stel nog; ren niet zo hard er staat vandaag niks op het spel / is geen wedstrijd. Zij beaamd dat maar gaat toch door om die andere vrouwen in te halen en voorbij te gaan. Dat lukt mij ook en bij de hondenclub staat Anneke totaal verzuurd stil. Even later loop ik zelfs langs Frida, praat wat maar zij kan niets terugzeggen en valt ook af een teken dat het beter gaat. Loop in op wat mannen o.a. Henk Houben en ook Herman van Melick komt weer in zicht. Binnen één km is het gaatje dicht gelopen en kan hij me niet volgen, terwijl ik volgens mijn gevoel niet voluit ren. Kan en mag ook niet want elke linkerpas is voelbaar en anders zou er alsnog een blokkade kunnen optreden. Vandaar ook dat het lang duurt alvorens er weer iemand het haasje is. In de laatste km is dat eerst een trio en dan nog iemand in het blauw welke ik nog op sleeptouw neem door iets in te houden. Voldoende om een gepasseerde de kans te geven om ons weer voorbij te gaan. Kon wel meegaan maar deed dat bewust niet en kwam in 50.12 over de mat. Nu was het nog wat napraten, omkleden en op naar de prijsuitreiking waar wij bij Tjen, Martine en Rick gaan zitten, om bij het uitgaan nog wat te kletsen met Huub en Marlies Verrijt. Door de regen s’middags geen fietstocht en zo waren we toch blij dat we deze morgen sportief bezig waren geweest.