31e Mutzenicher Vennlauf zaterdag 30 mei ’09
Volgens mijn geheugen moet het vijftien jaar geleden zijn geweest dat ik aan deze Vennlauf heb meegedaan, maar op weg er naar toe vroeg Jo Pfeiffer of ik het parcours kende. Mijn verhaal klopte wel ten dele, zeker het vertrek vanaf de voorkant bij de voetbalclub naar een bergrug met geweldig uitzicht en daarna de afdaling over een wortelpad met de nodige grote keien waarbij je moest opletten om niet te vallen. Maar in het feit dat wij daarna op een totaal verharde omloop rond het Venn zouden rennen kon ik me niet meer herinneren. Trouwens toen was het geen halve marathon, maar een kromme afstand van ongeveer 17 km. Doch het feit dat de 2e helft veel moeilijker is dan de eerste en de laatste /moeilijkste beklimming door het bos bleek wel nog te kloppen. Was dus een gewaarschuwd man. Dat men niet meer bij de voetbalclub terecht kon was mij bij aankomst snel duidelijk. Het aantal deelnemers was in de loop der jaren met bovendien een extra afstand enorm toegenomen. Van de 5 km hebben wij op terugkomst van laatste walkers weinig gezien. Op de 10 km welke een kwartier voor ons weg mochten gingen volgens de commentator over de 600 bergsteigers op pad en dat kon gezien massa die onder mij voorbij kwam best kloppen. Hierna nog klein beetje loslopen, wat rekken en opstellen voor de start waarbij ik nog aangesproken werd door Cristianne Truyen de eega van Michel Hoeken. Blijkbaar had die mijn verhaal over deze ½ marathon vorige week bij de natuurloop Bruggen goed onthouden. Voor hem in aanloop naar de marathon Mont Blanc een prima training. Want na de start ging het gelijk stevig omhoog en kon je na enkele bochten al genieten over verre uitzichten. Bijna bovenop deze bult “steling” aangekomen heb ik dan nog enkele foto’s gemaakt o.a. 1 met in de verte (50 km) het 7evengebergte.
Tenminste dat wordt mij verteld door de dame waar ik al een tijdje mee oploop en die uit die buurt komt. Maar het woord bergsteigers gaat hier echt niet op daarvoor heb ik veel moeilijker, langere en vooral steilere beklimmingen meegemaakt zoals de eerste 3 landenomloop, het gecombineerde NK berglopen in Malmedy en tig andere lopen in Nederland, Duitsland of België. Maar het uitzicht is, kijk ook eens op www.eifel-blicke.de wel schitterend en daarvan kunnen wij die iets langzamer lopen een 400 meter lang van genieten. Daarna gaat het over dat wortelpad omlaag en moet je goed opletten om niet te vallen. Zeker omdat ik door een beklemde zenuw het linkerbeen niet geheel onder controle heb. Gelukkig is het 2e gedeelte wat nog iets steiler omlaag gaat beter te belopen al blijft het opletten op die rolsplit. Op een kruising / splitsing van route moeten wij rechtsaf en rennen we inderdaad over een verharde weg. Voor je uit kijkend denk je dat het hier vlak is en volgens de opgehangen grafiek loopt het zelfs iets omlaag, hebben wij het door de oostenwind toch best moeilijk. Maar als ik bij 5 km op klokje kijk is 24.38 gezien moeilijkheidsgraad prima. Even later passeren wij het bordje met “Weser-quelle en vergeet ik daar een foto van te maken. Dus doe ik dat even later maar van het bordje Imgenbroicher-venn met ook een prachtig vergezicht en in de wetenschap dat wij nu op Belgisch grondgebied lopen. Nu gaat het wel omlaag naar een kruispunt waar de 2e waterpost is ingericht en wij linksaf moeten om gelijk weer een 500 meter lang omhoog te moeten rennen. Hier haal ik 2 dames bij die ook met elkaar aan het praten zijn en zij gaan me net als enkele mannen i.v.m. foto’s maken van het Venn-haus waar we de Weser (nog een klein stroompje water) oversteken en even later bij een Vennpoel met uitzicht 2 x voorbij. 
Hierna vangt pas de echte strijd aan met die mannen waarbij ik in de lange afdaling ditmaal in het nadeel ben en er 3 van de 5 moet laten gaan. Doch als we het laagste punt 520 m. hebben bereikt weet ik dat het heel lang omhoog gaat en ga ik ze allemaal en anderen voorbij. En na de bocht / Verzorgingspost zie ik Jo Pfeifer lopen, maar moet eerst nog een stuk op hem inlopen alvorens ik een foto met dichterbij halen van hem kan maken.
Jo recht voor mij in groene broek is dan mijn volgende doel om op te jagen en alle mannen op deze foto mogen mij in de volgende kilometers van achteren bekijken. Maar er is er toch een bij geweest die me kennelijk lang heeft weten te volgen en op het stukje omlaag naar km 16 nogmaals voorbij gaat. Daar stop ik even bij de verzorgingspost om zowel electrolyte als water te drinken om dan aan de moeilijkste en langste helling met 2,5 km puur klimmen naar het hoogste punt van 658 m. te beginnen. Bovendien gaat het nu over onverharde en meer kronkelende wegen en dat is gewoon in mijn voordeel. Halverwege haal ik Jo in die op dat moment zelfs bij Bigi Linnartz had moeten lossen. Even lopen wij samen op en praten wat met elkaar. Dan ga ik snel omhoog om even verder een foto te maken van een andere fotograaf. Nu ik toch het fototoestel in de hand heb loop ik snel door om dan van Jo een foto te maken. (maar die is mislukt doordat groothoek nog was ingesteld en Jo zo te kortbij liep). Toen het toestel aan Jo gegeven om van mij een foto te maken. (helaas zelfde resultaat) Hierna kon het niet meer gezien moeilijk beloopbaar wortelpad door bos en daarna de afdaling over onverharde en
bochtige paden. Had het zodoende best moeilijk omdat de zenuw weer even meldde, let op en hou het heel. Inderdaad de finish halen was belangrijker dan proberen er nog in te halen of aan te pikken bij Jo Pfeifer die me met minder dan 1 km te gaan met zijn lange benen weer voorbij holde. Verschil aan de finish was ong. 20 meter en na achteraf de uitslag te hebben gezien 4 seconden verschil. (1u44.36 om 1u.44.40) Gelijk gaf ik Jo mijn camera en zo kreeg ik toch nog een redelijk mooie finishfoto, al vond ik die foto met een lekker alcohol vrij biertje van Erdinger nog mooier. Die werd gemaakt door Michel Hoeken welke ik net na binnenkomst op de gevoelige plaat vastlegde en daaraan kon je zien dat hij en zowat alle andere runners het bij deze Vennlauf niet makkelijk hebben gehad. Dat komt zeker door de 2e helft van het parcours waar je steeds maar omhoog moet lopen en ook ik over die 2e helft 2.43 minuut langer heb gedaan. Hierna gaan wij ons douchen en op naar huis, waarbij zeker teruggekeken kan worden op het naar alle tevredenheid uitlopen van deze ½ Venn-marathon.
Proosten op de goede afloop met een lekker koud alcohol vrije Erdinger.