4 Cimes du pays de Herve zondag 8 november ’09
Battice - Na 17 jaar werd deze landschapsloop welke (ten Zuiden van de voerstreek) door het behoorlijk golvende gedeelte van het land van Herve voert weer eens bezocht. Kan mij uit die tijd het parcours nog enigszins herinneren en vergelijk het met die van Eicherscheid waar je ook door een alsmaar golvend heggenlandschap rent, alleen 21,1 zijn nu 32,82 km. Door mee te gaan met het Belgische vriendenclubje van Tjen deJong werd het een lange dag. Vroeg opstaan om 8.30 uur in Grote Brogel te zijn en laat thuis omdat er na afloop op elke deelnemer een broodmaaltijd met streekproducten is gereserveerd. Dat alles inclusief de 33 km landschapsloop gratis, maar niet voor niets gezien er menig zweetdruppeltje vloeide. Want het was een prachtige herfstdag met 11* en maar weinig wind, waardoor je optimaal kon genieten van het landschap waar je doorheen rent. Tjen had gezorgd voor een eigen kleedlokaal en dat was in een café vlak bij de start, waar we om wakker te worden eerst een bakske koffie nuttigden en een half uur voor de start een colatje. Hierna beetje inlopen op de “muur de Bouchmont” een helling van 600 m. af en op aan 11%. Aan de foto is te zien dat het toen nog frisjes was.
Met inlopen helaas te vroeg begonnen, want de start was ditmaal pas om 11.15 en werd zelfs nog iets later omdat de kar waarop de trommelaars stonden (slaan op drumvaten) met daarachter aan wandelend het legioen runners maar moeilijk op de daarvoor aangewezen plek kon geraken. In die mêlee zag ik wel wat bekenden, maar geen mannen waar ik mee samen zou kunnen rennen. Hoefde ook niet zo nodig omdat het voor mij geen wedstrijdje mocht worden. Zo ging de eerste kilometer ondanks omlaag lopen maar in 4.55 daarna niet meer op klokje gekeken dan bij 5 – 10 – 12 – 15 – 20 – 21 – en 30 kilometerpunt. Op 3 – 4 – 18 – 24 en finish (zo kapot) zelfs vergeten te klokken of km bord niet gezien. Wat ook kan komen omdat ik rond 4e km een heel mooie foto heb gemaakt met Noel Roumans nummer 430 erop. Diverse atleten snappen er niets van dat ik onderweg de tijd neem om mooie prent te maken. Doch om het verslag op de site wat aan te kleden is het toch prachtig om mooie plaatjes te maken van gebied waar je doorheen draaft. 
Met Noel heb ik tot km 6 samen gelopen en gebabbeld. Omdat ik te weinig kilometers in de benen had en geen eindtijd in gedachten, is hij nog voor we bovenop de 1e cime waren bij me weggelopen. Ondanks dat hij ook niet lekker liep wilde hij toch proberen onder de 3 uur uit te komen. Bovenop maak ik weer foto’s, hierna gaat het zo steil omlaag en moet je zelfs inhouden om niet over de kop te gaan en vooral dat omlaag gaan is de grootste aanslag op de spieren. In het begin merk je dat nog niet maar gaandeweg de wedstrijd uiteraard steeds meer. Het gekke bij deze loop is dat er mij tot km 12 / 13 nog steeds runners voorbij gaan o.a een man en 2 dames welke beide stellen dat ze te hard gaan. De kleinste dribbelt dan al weer 2 meter voor de anderen uit. Zelf draaf ik ook wat lopers voorbij die begeleid worden door fietsers welke foto’s van hen maakt één van die jongemannen vraag ik of hij met mijn toestel een foto van mij wil maken. Geen probleem en zo maakt hij 3 mooie schots van mij, waarbij de keuze voor de mooiste is gevallen op onderstaande foto, die nu ook mijn PC en site openingspagina siert. 
Bij km 13 zijn we aan het laagste punt, daarna gaat het op een klein stukje graspad na omhoog tot aan km 19. Op het steilste stuk maak ik weer diverse foto’s en het kan mij niks schelen dat men mij op dat moment weer voorbij loopt zoals dit meisje met het trainingsjack nog aan en de jongedame met het kopplakje. Voor 27 ben ik ze weer allemaal voorbij.
Zelfs bovenop het plateaux maak ik nog wat plaatjes waarop je kan zien dat velen het heel erg moeilijk hebben en net als ik met stukjes wandelen, dan weer wat schravelen omhoog proberen te komen. Na een stukje ongeveer vlak gaat het een km echt steil omlaag, dan volgt alweer een steile pukkel die je 30 m. hoger laat uitkomen. Hierna gaat het via een slingerende weg omlaag naar riviertje de berwinne, het 2e laagste punt in de omloop tevens 21 km punt waar ik 1.52.33 klok. Niet gek, zelfs onder de 3 uur uitkomen is nog mogelijk. Doch gelijk volgt Cime de Mauhin, niet de moeilijkste, maar 107 m. over 1400 meter is toch niet niks. Veel erger is het behoorlijk golvende parcours en voornamelijk de afdalingen waar de bovenbenen zich laten voelen. Na de verzorgingspost is het even herstellen tot op het punt waar wij nu rechtsaf langs het kruis op de Cime de Fiesse worden gestuurd. Zie als we de hoek om zijn Noel een stukje voor mij het vals plat oplopen. In no time ben ik bij hem en het eerste wat hij zegt, had het kunnen weten en bij je moeten blijven. Nu zat hij “stik kapot” en hebben we amper 250 meter naast elkaar opgelopen, om daarna aan een heel moeilijk stukje te beginnen. Begon met een steile afdaling, dan weer omhoog en weer steil omlaag. Als je hier naar links keek zag je de voor mij lopende atleten na een zeer scherpe bocht nog verder dalen om dan weer aan een steil stuk te moeten beginnen. Enkelen wandelden al omhoog terwijl dit geen Cime was. Even later ondervonden ook mijn kuiten dat het zwaar was terwijl het moeilijkste stukje nog moest komen. Doch eerst kregen we nog een stukje vlak al was het hier opletten om niet te vallen zo ongelijk en vol gaten zat het weggetje. Aan de einder, waar het pad met een bocht naar links draaide zag je de 4e Cime “de Transpineu” al opdoemen. En het was maar goed dat je de top door S bochten en kapel niet zag liggen, want vooral op het stuk na die S staan je benen in brand. Eenmaal boven blijft het vals plat omhoog gaan tot km 30 waar ik 44.35 klok. Betekent nog 15.25 over om onder de 3 uur te blijven, zeker gezien die laatste muur van 600 m. Maar het is niet de muur welke mij de das omdoet, doch de laatste zo steile afdaling waar ik gedwongen word om te gaan wandelen. Anders was er zeker ergens kramp ontstaan en dan kan je het helemaal vergeten. Zodoende wel hollend aan de laatste 820 meter kunnen beginnen die vanaf het begin omhoog gaat. Maar bij de hoek omgaan begint het pas echt en zijn de laatste loodjes inderdaad zwaar. Voordeel is wel dat je op deze muur door allerlei, ook vreemde mensen wordt aangemoedigd, waardoor je tot aan de streep zowat blijft doorgaan met wat lijkt op rennen. Het is echter gewoon voetje voor voetje omhoog kruipen. Bij passeren Arie Verberk riep die nog dat ik onder de 3 uur kon uitkomen en zelfs Tjen die al langs de kant stond zei dat. Zelf weet ik niet wat mijn eindtijd was omdat er op het laatst nog gesprint moest worden met iemand welke tijdens de wedstrijd constant in mijn buurt had gelopen. Daardoor was ik vergeten mijn klokje in te drukken, wat ik pas deed na feliciteren van de jongeman. Hierna zien te herstellen door veel drinken, douchen en innerlijke mens versterken middels gratis streekproducten om daarna van een bijzondere sportieve dag huiswaarts te keren.