Leudalloop Heythuysen zondag 24 januari 2010
Na 5 weken uit de running te zijn geweest werd de draad met een niet geplande loop weer opgepakt ook al waren de flink geblesseerde spieren in de voet er in feite nog niet aan toe. Doch de natuur al hardlopende willen proeven en er weer bij zijn, won het van het verstand. Dat kopje zij wel om niet al te driest te beginnen en dan is zo een loopje als Leudalloop waar je rondjes kan draaien van ongeveer 3 km ideaal. Gaat het niet dan kan je na een rondje stoppen of nog eerder indien je na de heuvelrij linksaf gaat. Na de plichtplegingen, was het op gang komen nog het moeilijkste van allemaal omdat de voeten moeten wennen aan de inlegzooltjes en elke pas toch een pijnsignaaltje aan gaf. Degene welke op dat moment achter mij liep bevestigde mijn vraag dan ook 
met het linkerbeen is wat aan de hand, het is een soort hinkelen. In ieder geval anders en zo voelt dat ook aan. Na wat rek oefeningen toch een foto van mij laten maken en terug naar de start. Daar vertelde Bert i.v.m. gelijktijdig plaatsvinden ATB tourtocht een verhaal van rechts langs een rood lint rennen. Heel veel lopers vroegen zich af waar heeft die het over, er hangt nergens een R-W lint daarna was hij niet meer te verstaan.
Dat was in ons groepje ook zo, omdat wij bij wat op geroepen deelnemers en hun prestatie een ? plaatsten en zodoende misten wij de start ook een beetje. Tenminste wij stonden vrij achteraan en moesten ons nu over de smalle paden naar voren zien te wurmen. Gelukkig kwamen de ATB-ers niet op dat stukje en kregen wij er pas mee te maken toen het veld al een langer lint was. Vervelend was het samenvallen van beide evenementen wel want op de berg meende een fietser ons voorbij te moeten gaan terwijl er op dat smalle paadje al achter elkaar gerend moet worden. Gewoon belachelijk en daar had een van beide organisaties rekening mee moeten houden. Voor mij zelf ging het tot Annie van Grimbergen over een wortel struikelde / languit viel totaal niet. Even daarvoor waren er wat mannen uit ons groepje vertrokken en die wilde ik ondanks moeilijk lopen niet laten gaan. Door het hogere tempo maak je langere passen, moet je efficiënter rennen en was voor mijn gevoel het hinkelen ook minder / verdwenen. En gezien dit goed ging zijn we met zijn vieren bij elkaar gebleven tot er 1 km verderop een incident met die fietsers plaatsvond. Die menen dat zij vandaag het alleenrecht hebben om over het beste gedeelte / zelfs naast elkaar te mogen crossen daarbij wordt er op ons gescholden. Gelijk is de verstandhouding ver te zoeken en is wijken van onze kant er voor even ook niet meer bij. Maar doordat zij ons links en rechts voorbij gaan en zelfs snijden (er vallen nog net geen klappen) valt onze groep uit elkaar en is het ieder voor zich verder gaan. Vanuit 3e positie is het even later al 2e om een stuk na de doorkomst in 15.11 min. ook de kopman weer bij te halen. Doch die muist er precies op dat moment weer tussenuit, om op de 1ste bult alweer mijn adem te voelen. In de afdaling pakt hij wel weer wat winst, maar bij het 1 km punt ren ik weer achter hem om op het lange pad zelf even gas te geven. Voldoende om kopwerk te verrichten tot aan het keerpunt, want eenmaal op het golvende stuk worden de passen nog iets langer gemaakt en valt het gaatje.
Na passeren van het ven hoor ik geritsel en zie gelijk reeën langs ons door het bos rennen, even verderop steken er vlak voor ons 4 achter elkaar het zandpad over. Kan goed begrijpen dat die beestjes vandaag geen rust hebben omdat die ATB route gewoon over elk pad wat maar in deze bossen te vinden is verreden wordt.
100 m. verderop is het 2 km punt waarna het voor mijn gevoel niet meer zo snel gaat, maar dat komt omdat je nu heel lang vals plat omhoog loopt. Dat is zwaar wat ook te zien is aan mijn achtervolger die weer wat meer terrein prijs moet geven en er snel ingehaald wordt op iemand voor mij. Als die dat met een bocht naar links richting finish gaan merkt / ziet doet hij er ook een schepje bovenop. Voor mij een teken dat hij niet meer te achterhalen is en de strijdbijl begraven wordt, maar niet voor lang. Want als na de laatste bocht de marathon klok op 29.28 staat, moet er onder de 30 minuten gefinisht kunnen worden. Betekend nog eenmaal aanzetten en hard doorlopen wat voldoende is om in 29.54 de streep te passeren. Met die tijd best tevreden en zeker als er daarna mannen binnenlopen die anders ook in mijn buurt rondrennen. Want die heb ik ondanks de handicap (voet ging steeds meer pijn doen) maar mooi achter mij weten te houden. Na wat kletsen, drinken, samen met Huub Lenaers klein rondje zonder bulten wezen uitlopen om daarna tevreden huiswaarts te keren.