Bergbosloop Budel zondag 28 februari 2010
Eerst was het gezien de voetblessure de bedoeling om op deze zondag de 7,5 km in Tegelen te gaan lopen, maar gezien het start tijdstip ben je dan de hele dag van huis. Bovendien ging het bij de Wallenloop op de 6 km en daarna uitlopen al zo goed dat we besloten om dan maar in Budel mee te doen. Alice op de 5 km zelf op de 10 km doch daar bestond donderdagavond na een hopeloze training met veel pijn weer de nodige twijfel over. Doch de zaterdagmorgen training zonder de steunzolen in de runningschoenen ging weer prima, kon de intervalletjes door steeds meer vertrouwen (geen pijn) almaar sneller afraffelen. Alleen een sprintje aangaan met Peggy die mij uitdaagde tijdens het laatste stuk, durfde ik nog niet. Hierna volgde nog een stuk duurloop en dan voelde je bij elke afwikkeling van linkervoet toch weer lichte pijnscheuten. De rest van de dag bleven die weg en zo stond niets ons in de weg om zondagmorgen naar de Bergbosloop te gaan. Alleen de weersvoorspelling die zag er niet goed uit en dat was tot iets na 8 uur ook met veel wind en zware regenval het geval. Gelukkig werd het daarna droger en eenmaal op weg keer je voor een paar druppels ook niet meer om. En waarachtig in Budel was het droog en scheen bij het inlopen nog even het zonnetje. 
Dat zonnetje kon echter niet meer goedmaken er tijdens het inlopen en de 2 aanloopronden veel rond waterplassen gezeild moest worden om droge voeten te houden. Nog voor de start was het alweer grijs om amper op pad zijnde al weer te maken te krijgen met de eerste engelkes pies, geen zware bui maar toch nattigheid die “god zij dank” na de 3 km stopte. Was maar goed ook want nu ging het de grote ronde in en dat was met een groepje van 7 atleten waaronder 3 vrouwen die zeer aan elkaar gewaagd waren. Zelf holde ik na 700 m. weer 4 kilometers lang naast Michel op maar die viel op het slechte onverharde verbindingsstuk als tweede weg uit ons groepje. Liep daar het makkelijkste van allemaal en kwam zo op kop om daar mijn vrouwke Alice welke op het keerpunt bijna verkeerd werd gestuurd in te halen. Dus riep ik op haar en moedigde ze daarna aan dat ze goed op dreef was. aangekomen op verhard fietspad werd de kop weer overgenomen door ene Jan en stukken kleiner vrouwke en daarachter rende ikzelf langs een jongere dame van de lg Cranendonck welke het best zwaar had. Met wat tips uitdelen, km tijd opnoemen en kletsen ging het weer wat beter en voel je de lichte steekjes in voet ook niet. Maar wat me hier nog nooit is overkomen gebeurde in de vorm, dat de koploper Pieter Adriaans ons 200 m voor begin van de lus tegenkwam. Die had er flink de vaart in maar normaal gesproken zou me dat niet zijn overkomen wat ook te zien was aan het groepje collega runners welke een flink stuk voor ons uit liepen en Pieter niet zijn tegengekomen. Toch was Pieter en die T splitsing met opgaan onverharde pad de aanleiding dat ons groepje verder uit elkaar viel. Die Jan holde op dit licht golvende pad, zonder echt te versnellen heel langzaam bij ons weg waardoor de jongedame en de man op vinkentouw er af fladderden. Zo ontstond er een treintje waarvan een voor een de wagonnetjes werden afgekoppeld met mij als laatste, al was dat meer door twijfel wat te doen. Achterom kijkend zagen mijn ogen voldoende om rap het gaatje van 6 meter op de
machinist dicht te lopen en nog voor opgaan van ander fietspad zijn plaats over te nemen. Hadden we voordien steeds kilometers rond de 5 minuten gedraaid, deze 7e ging in 4.43 en was voldoende om Jan definitief van me af te schudden. Sterker nog begon zelfs een maat van hem in het vizier te krijgen die aan het wandelen was en er helemaal doorheen zat, maar zich weer in gang zette na mijn passeren en zeggen dat hij Jan achter ons aanzat. Hierbij maakte hij gelijk de fout om mij gelijk voorbij te rennen en dat tot einde van een bospad waar we de wind vol op kop kregen. Daar viel hij gewoon stil en probeerde nu achter mijn rug mee te gaan, doch dan is hij aan het verkeerde adres. Want met wat wisseling van spoor kan je er voor zorgen dat hij evengoed flink moet opboksen tegen die wind.
Voor de volgende bocht was het gaatje al 10 meter en was het voor mij enkel
tempo zien vast te houden wat prima lukte. Na passeren 9 km punt stond er nog een fotograag waarvoor je er netjes op wil staan wat betekend even iets inhouden. Dan vol gas richting finish draven waar Alice nog een foto van mij maakt en te eindigen na 49.39 een tijd welke vooraf ook zowat de doelstelling was. Na over de streep te zij gekomen krijg ik van Leo Keijzers een herinnering voor 10 keer deelname overhandigd en ga ik daarmee naar Alice om dat vast te leggen middels een foto. Blijkt Alice er ook een gekregen te hebben, daarna hebben we het over haar verkeerd lopen, maar dat lag inderdaad aan de seingever die niet meer op zijn juiste plaatst stond. Kostte haar gewoon 10 seconden waardoor je mag stellen dat ze vandaag 30.45 als eindtijd heeft gerend, wat nog sneller kan zijn omdat Alice niet de officiële tijd bij Mieke Vlassak heeft opgevraagd. Hierna snel naar binnen gegaan omdat het weer begon te regenen en daar wat napraten met Jo Haex en later met Annemie Sools die al met Alice bij de finish stond en daar kwam Willem Haitsma bij en wij het alle 3 lopend met een GPS forerunne over de gelopen afstand / snelheid hadden en allerlei snufjes met elkaar uitwisselden. Willem had 9.88 op de teller staan en dat is 220 meer dan de mijne. Bij het uitdraaien via Connect kon je duidelijk zien waar die van mij vooral in de 2 aanlooprondjes de bochten behoorlijk korter had berekend. Vandaar dat de route via www.gmap-pedometer.com nogmaals werd nagemeten en er door ons in werkelijkheid 9933 m. zijn afgelegd. De deelnemers van de 5 km hebben in werkelijkheid ook 5 km afgelegd, dus die afstand klopt wel precies. Teruglopend richting auto regende het al weer harder en dat zou met steeds harder waaiende wind de gehele dag duren, waardoor wij blij waren niet voor Tegelen waar men later van start ging te hebben gekozen. Huub.