Halve marathon Weert deel 2
Na het inschrijven en buiten rondlopen werd er al een praatje gemaakt met Mari-An die zelf al had vastgesteld terug naar huis te gaan voor een omkleedpartij in luchtiger sportspullen. Want inmiddels was de temperatuur opgelopen naar 15 graden en daar zouden er volgens berichten nog 5 bij kunnen komen. Hierna was het voor mij met allerlei bekenden een praatje maken o.a. met Carla’s vader, Thieu Jacobs, oud collega trainer en vele anderen. Om dan richting start te wandelen en daarna onze leden op 3 plekken aan te moedigen / of op de plaat vast te leggen. Doch gezien wij om 11.15 zouden vertrekken kon dat niet meer aan de finish, want wat mij zelf betrof moest er ook gewisseld worden van trainingsjack naar singletje. Tevens nog een banaan en wat sportdrank nuttigen, iets wat met het te lopen tempo moest kunnen zonder er last van te hebben. Dan terug richting finish om Alice te zoeken en daar haar trainingsjack met sleutel enz. te overhandigen. Gelukkig liepen wij elkaar voor het inschrijflokaal tegen het lijf en kreeg ik te horen dat ze ondanks diverse keren een gaatje op Carla en Peggy te hebben moeten dicht lopen samen dik onder het uur waren gefinisht. Haar rode wangen gelukgewenst om daarna te zien dat er een Boels toilet vrij was, alwaar je gelukkige verlossing vond voor het laatste ingenomen vocht. Hierna was het op naar startvak en zoeken naar Mari-An en Jos waarbij er langzaam van achteren naar voren werd opgeschoven, totdat er een gilletje was en we elkaar inclusief Sylvia Kuipers (die zelfde tempo loopt) konden begroeten. Lang was dat niet of we werden onder een steeds feller schijnend zonnetje weggeschoten voor onze expeditie over 21,1 km. In het begin lieten we ons gewoon meezuigen en ging het met tempo 11,1 uiteraard te hard waardoor er gelijk de rem op gezet werd. Toch ging die 1ste km plus 10 m. volgens de Gps in 5.28 om 5.34 op mijn polar voor wij bij het echte km punt waren. Dat verschil in meters en seconden was nog wel te verklaren omdat de klokjes werden ingedrukt bij het startschot en dat was ook tien meter voor die bewuste streep. Ook de volgende km gaat in 5.36 maar dan zijn wij nog 20 m. verwijderd van 2 km punt en dat levert stress op waardoor er lopers zijn die wat gaan versnellen en bij ons groepje weglopen. Als het verschil bij km 3 is opgelopen naar 30 m. levert dat ook bij mij vraagtekens op. Zeker als de Gps steeds 10,6 / 10,7 km/uur aangeeft en dat is exact het tempo om onder de doelstelling van 2 uur uit te komen. Automatisch gaat zo het ritme omhoog, maar als we met een km van 5.20 nog verder van het 4 km punt verwijderd zijn moet er gas terug genomen worden. Zeker onder deze warme omstandigheden omdat je je anders totaal opblaast en Mari-An zat aan haar limiet. Medelopers die eerst in ons groepje zaten zagen wij nu al boven ons over de Boshoverbrug naar de andere kant rennen. Nog voor de volgende bocht van 180* zag Mari-An alweer familieleden van haar staan die ons hartstochtelijk aanmoedigden. Ook na de brug werd ons geen enkele meter gegund om te kunnen afkorten en was het alleen mogelijk om zo zuinig mogelijk langs de middenstreep omlaag te draven. En om aan de juiste afstand te komen had men ook nog een 180* lus op de Suffolkweg gemaakt, maar die zorgde ervoor dat de km piep tot bereiken 6 km punt was opgelopen naar 90 meter. Gelukkig stond even verder een verzorgingspost, die echter alleen red bull sportdrank uitreikten, maar die was nu meer als welkom. Evenals de aanmoedigingen voor Jos vanaf andere zijde kanaal. De km naar 7 welke vals plat opliep en in 5.45 werd afgelegd baarde mij zorgen voor verdere verloop. Enigste pluspunt was dat de afstand tussen de piep van de Gps tot dit en volgende km punten steeds hetzelfde, zo rond de 100 meter bleef. Bij sluis 16 stond de volgende drankpost waar je nu aan water voldoende had. Daarin verslikte Mari-An zich, betekende heel even iets inhouden om op het vlakke weer gelijk het oude tempo op te pakken. Op de bocht bij de vroegere Philips fabriek stonden Jos zijn supporters en een van zijn kleinkinderen holde hierna zeker 300 m. met ons op. Heel leuk en dat zorgde voor andere afwisseling want er werd duidelijk minder gepraat, meer overlegd van hoe het ging dan bij onze duurloopjes. Na de spoorbrug zagen wij de koploper alweer aan de andere kant van kanaal rennen en zei ik dat we die wel voor konden blijven tot we de 2e ronde in zouden gaan. Dit ook gezien de tijd van 56.14 welke wij bij het 10 km punt op de marathonklok zagen staan. Die tijd betekende dat we minder dan één minuut voorsprong hadden op ons schema en de moeilijkste kilometers moeten dan nog komen. Want al zijn we erg blij met het lichte briesje van voren en de schaduw van meelfabriek en andere gebouwen het levert met km tijden van 5.42 telkens 1 sec. verlies op. Bij het laatste gebouw lukte het niet meer om in de schaduw te lopen omdat atleten die aan de 2e omloop beginnen ons nu in steeds grotere getale tegenkomen.
En op dat punt heeft Alice een leuke foto van onze groep waarin ook steeds Paul Theelen meedraafde gemaakt. Eenmaal op de singel loopt het makkelijker en duiken we weer onder de 5.40 min. per km maar voelen ook de warmte terugkaatsen van wegdek en huizen. En inderdaad wij beginnen zonder ingehaald te zijn geworden en onder luid applaus van onze supporters aan de 2e grote omloop. Daarbij is het onderweg vaker vragen hoe het met ze gaat en de enigste waar ik weinig mee praat zo ook geen antwoorden van ontlok is Mari-An. Doch alle drie worden om de 300 m met een woordje opgepept en daarbij helpt ook dat we enkele andere deelnemers inhalen en voorbijgaan. In de bocht bij Vitea zien we weer familie van Mari-An, maar ook Karin W. en Mari-Jose Keur + Harrie en Mien Schreurs staan die ons aanmoedigen. Geweldig want dat geeft die kracht om ook deze km met de helling erin snel af te leggen. Iets te snel wat Mari-An aangeeft en met 11,1 ook op Gps is te zien. Gelijk tempo laten zakken om zo richting het 15 km punt met de marathonklok te rennen. Die passeren wij in 1u.24.12 en dat betekend dat wij nog maar 35.48 over hebben voor 6,1 km en dan begint de twijfel (gezien er in eerste ronde langs kanaal ook 2 kilometers in 5.42 gingen) toe te slaan. Ook al omdat er na de spoorlijn van drankpost niets meer te zien is en wij heel hard vocht nodig hebben. Even verderop halen we Thijs van Heugten en de dame die hij haast in en samen komen we aan bij de drankpost. Vooraf had ik te kennen gegeven hier te stoppen, voldoende te drinken om wandelend 50 m. af te leggen en dan pas weer te beginnen met draven. Die tactiek pakte prima uit, want in no time waren we Thijs weer voorbij en stond de kleinzoon van Jos ons bij de haven op te wachten om weer een stukje met ons op te lopen. Heel leuk en het zorgde even voor afleiding, evenals het bord van 17 km wat nog maar 60m. na de gps piep stond. Dit gaf de nodige adrenaline om er van uit te gaan dat we nu weer wat meters hadden gewonnen en dat de afstand alsnog zou kloppen. Hierna volgde overleg en werd met Sylvia afgesproken dat wij ondanks het lichte briesje van voren het kopwerk zouden doen. En toch ging die volgende km maar in 5.48 en zo werd het gaatje naar km punt 18 weer groter om bij het 19 km punt weer die 100 m. verschil te hebben opgelopen. Met Jos ging het tot nu toe geweldig, maar zat Mari-An (door het kleine beetje wind toch) aan haar max. Dat wetende was met Sylvia de afspraak gemaakt dat zodra we op de singel waren zei haar eigen gang kon gaan. Dat deed ze ook en in het begin liep ze een eindje (50 m.) bij ons weg, tot bij Mari-An die vechters mentaliteit weer boven komt drijven. Wij lopen in op diverse andere deelnemers die na de 2e km bij ons wegliepen, maar die en Sylvia inhalen zat er net niet meer in. Naast elkaar gaan wij in 1u.58.45 over de finish en dat was een geweldige, gedroomde eindtijd. Hierna volgt het bekende handje klappen, elkaar feliciteren met het fantastische resultaat behaald onder moeilijke o.a. warme omstandigheden. Want naast het onderweg opgelopen verschil tot ruim 100 meter, klopte de afstand vanaf 21 km punt tot finish ook bij lange na niet. Wij deden er 53 seconden over, wat normaal gesproken met deze hogere sprint snelheid bijna 200 m. moet zijn geweest. Dat vertel ik ook tegen Leny v.d. Kruijs, de scheidrechter bij deze halve marathon. Na het nodige vocht ingenomen te hebben wordt er nog wat nagepraat, gaat Mari-An naar huis en doe ik met Jos de rek oefeningen om dan met een omweg richting auto te lopen. Net voor mij arriveert Alice ook bij de auto waar we overleggen wat te doen en dat is na onze beider flinke inspanning liefst huiswaarts gaan. Daarmee zit er weer een sportieve dag op en blijft onze enigste vraag welke leuke herinnering men ons wilde geven, wij hebben er in ieder geval geen gezien of gekregen en ook dat is een van de vele punten die voor verbetering vatbaar zijn.
Huub
