Weer een beetje kunnen rennen zondag 7 november 2010
Swartbroek – Na alweer een lange blessureperiode, ditmaal door een 10 cm lange spierscheuring in de kuit kon er vandaag weer een meegedaan worden aan een trimloop. Had daarvoor liever aan een andere trimloop meegedaan, (want precies 24 jaar terug werd ik hier bij deze volksloop hard door een paard met bijna fatale afloop getrapt) maar er was verder niets te lopen in onze regio. Bovendien kon er hier gestart worden op de 3,5 km en dat is een afstand die net te doen is. Zo gingen wij in steeds dichtere mist richting Weert en rees de vraag of de korte legging (zeker gezien blessure) niet te optimistisch was geweest, maar eenmaal aangekomen bleken er veel meer mensen voor dezelfde outfit te hebben gekozen. Uiteraard was het in zaal Dennenoord weer veelvuldig begroeten van bekenden o.a. Tjen deJong en zijn loopmaten om daarna met Alice te gaan inlopen. Daarbij was gelijk merkbaar dat het ondanks mist een prima loopweertje voor ons runners was. bij de uitloop van start werden nog wat rek oefeningen gedaan om daarna bijna als laatste te vertrekken. Zodoende was het in het begin de vrije gaatjes zoeken, wat Alice prima deed. Maar dan is ook vast te stellen dat je tijd verliest door dat gebruikelijke tegenstanders dan al 100 m. voor je uit hollen. Doch achteraan beginnen geeft minder stress en zorgt er ook voor dat je jezelf niet over de kop rent en dat is vandaag voor mij ook belangrijk. Bovendien kan er onderweg gekletst worden met Tjen die van de gisteren gelopen zilvermeerloop te Mol zware benen heeft overgehouden en het nu rustig aandoet. Als Tjen hier loop, zijn Martine en Rick ook vlakbij en dat klopt want op de Kruispeelweg draven ze al naast en achter ons aan. Even later passeren wij het 1 km punt in exact 6 minuten en zijn wij nog steeds andere joggers aan het voorbij gaan. Als wij halverwege op het fietspad zijn begint de test of er sneller gerend kan worden, wat betekend dat er door mij nog steeds veel deelnemers voorbij gerend worden. Aangezien dit zonder een centje pijn gaat wordt het tempo over een bepaald traject telkens een beetje opgevoerd. Dit zonder op het klokje te kijken om zo te finishen na 21.01 maar daar gaat wel nog één minuut vanaf, iets wat eigen klokje ook aangeeft. Hierna is het terug lopen naar de doorkomst alwaar Alice / groepje Tjen aangemoedigd kan worden. Daar staan ook (oud lopers) Jac Fiers en Ber Mans die in zijn voor een gesprek waarbij het ongeval van 24 jaar terug ook weer ter sprake komt. Door afkoelen is het echter op zoek gaan naar mijn jack om dan uitlopend van mijn pupillen wat foto’s te maken. Iets wat door een beslagen lens alleen van het groepje met Tjen, Martine welke Alice hazen enigszins is gelukt.
Na maken van foto sluit ik aan en kan dan genieten van de manier waarop Tjen mijn vrouwke weet te stimuleren om zo hard als kan door te blijven rennen. Geweldig want zo kan zij me vanmiddag eens niet de schuld geven dat ik haar opgejaagd heb. Na 42.48 komt Alice over de chipmat en dat is een geweldig mooie eindtijd voor haar, zeker gezien grootste gedeelte onverhard is. Even later treffen wij Geert Goossens en ook die laat weten met 36.01 nog nooit zo snel te zijn geweest, terwijl Harrie Princen ook een mooie eindtijd van 41.56 heeft gerealiseerd. Doch die is verbaasd dat Alice amper 1 minuutje achter hem binnenkwam. De gesprekken worden verstoord door een plotseling opkomend regenbuitje, waardoor Alice naar onze auto vlucht. Zelf nog even praten met Frans van Diepen en Martien Korten en dan is het snel naar huis. Jammer van die plaatselijke regenbui want halverwege is de weg droog en schijnt in Swartbroek een waterig zonnetje. Daar nemen wij een lekker warm bad waarmee wij deze 1ste zondag in november sportief afsluiten.
Huub.