62. Herbstwaldlauf Viersen 17 oktober 2009
Na begin oktober al een mooie tijd op de 15 km Stedenloop Hasselt – Genk te hebben neergezet, was het voor de landelijke competitie van avVN alleen nog nodig om dit laatste kwartaal een 10 km loop te volbrengen. Veel mogelijkheden zijn er gezien mijn programma niet, dus werd er ingeschreven voor de Viersener Herbstwaldlauf of wel een rondje “rund um den Bismarckturm”. Naast de starttijd was natuurlijk ook bekend dat het een door mij geliefde “pure nature run” is en dat er in mijn M55 klasse al 6 runners hadden ingeschreven. Verder niets en dat was maar goed ook, want al gelijk bij de omloop verkennen was te zien dat het niet vlak zou zijn. En dat alles wat ik bij het inlopen te zien kreeg nog 3x onder mijn voeten zou moeten doorrollen. Dat was op de atletiekbaan en het licht golvende stuk op de kopse kant ervan, nergens vlak. Zo ging het bij verlaten van die atletiekbaan gelijk 2 m omlaag om na de haarspeldbocht een stuk vals plat van > 6 m. enkel in de aanloop naar het doorkomstpunt te overwinnen. Hierna ging het eerst licht golvend, dan via een kronkelpad over 250 m. hard omlaag, van 70 naar 56 m. bij het 1100 m. punt. Gelijk als je daar de meer als haakse bocht hebt genomen gaat het flink omhoog, in het eerste stuk van 250 meter is dat 18 meter om na een afdalend stuk nog eens 20 meter te stijgen naar 88 meter. Dat is aan de achterkant van de Bismarckturm, die uiteraard op het hoogste punt van de omgeving staat. Vandaar gaat het weer golvend omlaag om bij de schuilhut een kort kuitenbijtertje tegen te komen die je verrast, omdat door de hut niet kunt zien dat het nog steeds oploopt. Daarna gaat het steeds golvend omlaag tot aan 58 m. Gelijk na dit 2e laagste punt mag je na een scherpe bocht weer aan een kort maar zeer steil stukje beginnen. Gelukkig kan je hierna ruim 100 meter over een omlaag lopend gedeelte herstellen om dan bijna een bergsteiger te worden. Op 260 meter 
ga je van 62 naar 81 meter boven NAP om dan via 200 meter vals plat uit te komen op 86 m. boven mehreshöhe. Daarna worden de zware benen nogmaals op proef gesteld omdat je nu in nog minder afstand als een steen omlaag valt tot 75 m. Hierna gaat het geleidelijker omlaag om nogmaals een duik te maken naar 66 meter waarbij je uitkomt op het lange maar o zo verraderlijke pad richting doorkomst. Na de bocht gaat het gelijk vals plat omhoog om middels een dalkom uit te komen op 72 meter en even later bij het doorkomstpunt. Totaal gaat het om ongeveer 86 hoogtemeter per 3 km. Op dit pad kom ik ook Har Pollen een andere M60-ger van avVN tegen en samen maken wij een praatje over hoe het ons de laatste jaren is vergaan. Want ook Har heeft door de ziekte van Lyme, een tekenbeet twee jaar buitenspel gestaan en is sinds kort weer aan het hardlopen. Dat hem dat nog steeds goed afgaat bewijst de tijd van 40.28 over deze pittige 10 km waarmee hij bijna 6 minuten voor mij binnenkomt en uiteraard 1ste in zijn klasse wordt. Zelf finish ik in 46.23 min. wat ruim voldoende is om 2e bij de M55 te worden.
Wedstrijdverslag
Het rondje inlopen begint het voorbereiden op de start middels oefeningen en sprintjes trekken. Zei nog tegen iemand dat het vandaag een (ferien) vakantieloop zou worden gezien zwaarte parcours. Wellicht heeft het aan die gedachte gelegen dat de beslissing eigenlijk al op het rondje atletiekbaan plaatsvond waar ik niet in het groepje van 12 a 14 man zat welk in de rest van de wedstrijd steeds 30 / 40 meter voor mij uit bleven rennen. Die eerste 400 m. in 1.48 was ditmaal te langzaam terwijl de 1ste km door de afdaling met 4.24 voor mij eigenlijk te snel ging. Daar had ik op die eerste helling nog last van want één man (Stefan Schild) uit ons trio liep toen bij ons weg om te proberen het gat dicht te lopen. Dat lukte hem na dik een km ook maar dat was aan het begin van het steile stuk en direct moest hij hen toch weer laten gaan. Teveel gegeven om er bij te komen om dan zonder herstel aan zulk een helling te beginnen is natuurlijk fataal. Hierna bleef Stefan steeds 15 m. voor mij uit lopen. Wat ook opviel was dat waar ik normaal in een race steeds mensen voorbij hol, het nu enkel runners zijn die in de groep van 12 te hard zijn meegegaan. Dat is een dame in het oplopende stuk van die 1ste klim en 2 concurrenten bovenop die steile helling en daarna nog 2 in de afdaling aan begin 2e ronde. Zie foto.
Hierna is het in mijn uppie tempo zien vast te houden waarbij ik in afdalingen steeds op mijn voorganger inloop om bergop weer wat toe te geven. Op het eind van die 2e omloop krijg ik te maken met een jongeman die uit de groep is weggevallen en het mij lastig maakt door in elke bocht de deur dicht te gooien. Doch op het brede rechte pad heeft hij die mogelijkheid niet meer en moet mij laten gaan. Getergd door dit akkefietje is de afstand tot Stefan maar ook op de voor ons lopende groep van nu nog 6 man kleiner geworden. Toch duurt het nog tot onderaan het steile stuk voor ik echt bij hem ben. Ga tactisch gezien zelfs voor hem uit lopend die helling op en kan bij de achtersten aanpikken. Iedereen voelt aan dat hier nu de beslissing valt en dat is ook zo als Michael Buscher op kop komt en de groep in 2 stukken uit een trekt. Zelf ook de pineut, te lang in het rood omhoog gerend waardoor het stukje vals plat er net teveel aan is. Wel nog een man voorbij gegaan, maar hij (Volkert) en vooral Stefan geven geen krimp, het was kop over kop hard omlaag. Dat brak mij in de eerste meters van het bredere vals plat oplopende pad op en was mijn breekpunt. Ze liepen mij voorbij en toen was het over en uit, want in het hoofd speelde ook mee dat er morgen 15 km bij de Wallenloop op het programma staat. Forceren voor enkele seconden winst met kans op blessure’s mocht niet, bovendien zou ik gezien hun uiterlijk geen plek verliezen in mijn M55 klasse en dus voelde 10 seconden achter hen finishen niet als een verlies. Na de finish Stefan opgezocht, feliciteren en even wat praten, evenals met Michael Buscher die de sprint won in hun groepje van drie. Hierna richting organisatie gegaan om te vragen naar een plattegrond van de omloop en of iemand wist hoeveel hoogtemeters er per ronde door ons moesten worden overwonnen en hoe laat de prijsuitreiking zou plaatsvinden. Alle 3 de vragen leverden een positief antwoord op waarna er wat werd uitgelopen, gedoucht en gewacht op prijsuitreiking waar uit kwam dat ik 2e was geworden bij de M55 en 34 seconden achter Hans Josef Löbert die in het groepje van Michael zat. Na uitreiking Urkunde elkaar feliciteren en maken van foto door Inge Buscher was het tijd om vrolijk naar huis te gaan. Niet verwachte prachtige maar loodzware natuurloop, waarbij jammer genoeg de verzorging / waterpost ontbrak. Tot 2010 ?